ONZE LESGROEP Als wij de bocht omkomen en de straat inrijden, staan onze cursisten al te trappelen van ongeduld. Het lijkt wel alsof ze elke week weer vroeger komen, waardoor wij ons elke week iets schuldiger voelen dat wij ze buiten, in weer en wind, hebben laten wachten. Of ze komen aanrennen, de straat over, waar ze zich gedurende het wachten op een hangplek hebben vermaakt. Eindelijk is er dus iemand met de sleutel om ze binnen te laten. Snel de deur van de kleedruimte en de zaal geopend en de lichten aangedaan. De cursisten gunnen ons bijna geen tijd tot omkleden, want in een fractie van een seconde, lijkt wel, staan enkelen al in de zaal. 'Mogen we de lange en andere matten alvast uitrollen en neerleggen?', roepen ze vragend. 'Nou, natuurlijk, graag', antwoorden wij beiden in koor. Tijdens de paar minuten wachten totdat iedereen in de zaal is, rennen ze zich achter elkaar aan alvast warm. Of ze proberen, voor onze ogen, ijverig een kopstand en sommigen zelfs een handstand te maken. Wij sluiten daar onze ogen nog maar even voor, want anders zijn we te veel geneigd om ze aanwijzingen te geven of ze op het laatste nippertje nog te redden van een dodelijke smak op de rug. Straks maar even weer opnieuw goed uitleggen waar ze aan moeten denken, zeggen we tegen elkaar. Ongeveer één minuut over tijd is iedereen echt aanwezig. De warming-up kan beginnen. Het zijn niet altijd de soepelsten, deze akrobaten-in-spé, dus trekken we er vandaag nog maar eens extra aan. Na de warming-up negeren we de vraag of er die les piramides of andere gevaarlijke bouwsels worden gemaakt. 'Nee, we beginnen vandaag eerst met een herhaling van een paar trucjes'. 'Ja hé, maar die kennen we al', wordt er geroepen. Goh, wat zijn onze cursisten leuk leergierig, maar herhaling hoort er nu eenmaal bij. 'Nou laat dan maar eens zien of het deze week ook zonder vangers lukt', antwoorden wij uitdagend. Na die trucjes bieden wij ze iets nieuws aan. Met open mond staan ze te kijken als we het voordoen en geven ons een applaus. 'Wauw, dat is gaaf... maar moeten wij dat nu ook kunnen?', is even later hun reactie. 'Ja natuurlijk kunnen jullie dat ook', beweren we hoopvol. Sommigen gaan vervolgens hard aan de slag, anderen verdoen hun tijd met bakkeleien of andere zaken. Daarvan hebben deze later wel spijt, wanneer we aankondigen dat de les voorbij is. 'Nu al?', klinkt het ongeloofwaardig. 'Maar we gaan toch nog wel even springen?'. Voordat we goed en wel kunnen antwoorden, staan ze al luid te springen en te draaien. Acht, vier, twee, één, één... na twee keer oefenen staan uiteindelijk alle neuzen naar dezelfde kant gekeerd. 'Dat was het weer voor deze week en graag nog even iedereen meehelpen om de matten op te ruimen', roepen wij. Van twee kanten wordt de lange mat opgerold en hangt er zo'n zestal cursisten aan de lange-matwagen. De minder lolbroekigen sjouwen serieus met de kleine matten. Even ingrijpen bij de lange mat, want anders staan we over een uur nog te klungelen. Dan komen gelukkig de ouders binnen en die nemen hun kind weer onder de hoede, zodat wij ons eindelijk in alle rust om kunnen kleden. Yvonne Swinkels en Maarten van der Vlugt