HET LEVEN VAN DE OSMANI'S (2) Geldzaken In Engeland werken was in de tijd van de Osmani's je van hét, dat was het land van de variété. Daar was je echt artiest ook al had je nog zo'n klein nummertje. Engeland was toentertijd nog belangrijker dan bijvoorbeeld Berlijn. Maar de wereld is groot en via een Duitse agent, met contacten in het hele Verre Oosten, belandden de Osmani's ook in Hong Kong en Thailand. Dus weer ver van huis, terwijl Jan, Julia's man, in Nederland 'de wacht hield'. Eén van de belangrijkste zaken die Jan hen altijd had ingeprent was: 'Een beetje honger lijden geeft niets, spaar eerst geld zodat je altijd terug kunt gaan naar Nederland!' Deze wijze raad kwam hen goed van pas in Hong Kong, waar de baas ze vertelde dat er geen geld was om ze uit te betalen. Een Duits echtpaar kon eveneens naar hun centen fluiten, maar doordat de Osmani's al een paar maanden onderweg waren, hadden ze natuurlijk al wat geld voor de terugreis gespaard. Dat nam echter niet weg dat deze hele kwestie een schop tegen het zere been was van Connie en Julia. Zij hadden er per slot van rekening al voor gewerkt en wilden dus geld zien. Connie, die de financiële zaken regelde, liet zich niet van haar stuk brengen en stapte naar de directeur. Er werd haar van alles aangeboden, maar dat broodje en dat kopje koffie bedankte ze star en bleef bij de man in het kantoorje zitten. De dag daarna stond ze weer op de stoep en zo duurde het ongeveer één week eer ze wat geld ontvingen. De kosten waren door dit wachten inmiddels opgelopen, want de trip naar Thailand had verschoven moeten worden en de huur van de kamer liep door. Uiteindelijk kregen ze het gehele bedrag pas in handen, via hun impresario, toen zij goed en wel in Thailand waren. Ze hadden het geluk dat ze met goede en betrouwbare agenten werkten, waardoor dit gebeuren zich slechts twee keer in hun hele carrière heeft voorgedaan. Krakeel in Caracas De andere keer was dat namelijk toen ze in Zuid-Amerika in een Chinese show werkten. Er waren twee akrobatieknummers en elke groep zou om de veertien dagen twee weken werken. Heel plichtsgetrouw en uit gewenning spaarden de Osmani's iedere week $ 50 voor de terugreis, wat natuurlijk ook noodzakelijk was omdat er met het hele gezin teruggevlogen moest worden. De baas van de show was een Italiaan, die zelf wel een goed artiest was, maar helaas geen zakenman. Zo kon het gebeuren dat de Osmani's na anderhalf jaar werken te horen kregen dat er geen geld was. Dat hij daarmee bij Connie en Julia aan het verkeerde adres was werd hem snel duidelijk. Het alternatief waarmee hij kwam, was dat hij voor vijf dagen een theater had afgehuurd en dat ze bij de kassa konden gaan staan om zodoende hun geld te innen. Na die vijf dagen was alles dus mooi geregeld en kon er huiswaarts worden gekeerd. Ware het niet dat er een man op Julia toe kwam. Deze bezat een groot lunapark en heeft hen op de valreep nog weten te strikken voor optredens gedurende de weekends. Dat was dus eigenlijk een makkie en voor de kinderen een groot feest, want ze konden gratis van de vele attracties in het park profiteren. Na twee maanden langer verblijf hier in Caracas (Venuzuela) konden de Osmani's hun wel-terug-verdiende huisreis aanvaarden. Weer in Nederland Vroeger was het zo dat je de artiesten er meteen uithaalde, maar als artiest moest je er ook hard voor werken en zaken doen. De Osmani's hebben dat gedaan, ze namen alle opdrachten aan. Dat moesten ze doen om te kunnen leven, maar ze wilden dat ook omdat een groep er snel uitlag als er een tijdje niets meer van gehoord of gezien was. Dus naast de optredens waren er de dagelijkse trainingen en het maken, repareren en verzorgen van de kostuums en schoenen. Ze zorgden ervoor dat hun presentatieplaatje en hun nummer er zeer verzorgd en goed uitzagen, want dan hadden ze op hun beurt een sterke onderhandelingspositie. Zo konden ze zich later in hun carrière de luxe permiteren om leuke plekken en landen uit te zoeken om op te treden. Hun nieuwsgierigheid, de hunkering naar afwisseling en het avontuur waren hun drijfveren om de wereld door te trekken. De ene keer werkten ze in een circus (vooral leuk op jongere leeftijd) waar vaak een familieband heerste met verschillende jonge mensen, waar het gezellig feesten was na afloop en waar de laatste voorstelling gedoemd was één grote mislukking te zijn. De andere keer werkten ze in een cabaret (leuker op oudere leeftijd) wat chiquer was en waarin ze soms zelfs het enige nummer waren, wat natuurlijk ook de nodige charme had. Op straat hebben ze nooit gespeeld, want Jan moest daar niets van weten en bovendien heerste dat soort cultuur toen nog niet zo. Nederland was sowieso niet erg 'theater-minded', de contracten hier waren kortstondig en er werd aanzienlijk minder betaald. Bovendien was in het buitenland de kans groter gezien en bekend te worden, want de agenten reisden over de hele wereld. Wanneer de Osmani's in Nederland waren en het voor hen noodzaak was om te werken, gingen ze naar het Rembrandtplein waar impresario's en artiesten bijeen kwamen om zaken te doen. Zo konden ze ondermeer optreden in een bioscoop (voor de hoofdfilm), het Royal Theater (was toen een variété-huis) en het City Theater. Maar het buitenland bleef trekken en zo zaten ze op 52- en 54-jarige leeftijd in Egypte. Julia's dochter vertoefde met man en twee kinderen in Israël, waar dochterlief ziek werd en ze Julia belde voor oppas. Connie en Julia die door het artiestenleven `gehard' waren (de show must go on!) dachten dat het wel mee zou vallen. Echter weer terug in Nederland belde de dochter vanuit Duitsland met weer dezelfde mededeling en vraag. Jan stuurde hen tweeën daar naartoe. Aangekomen in Berlijn bleek de dochter flink overspannen te zijn en tezamen zijn ze teruggegaan naar Amsterdam. AOW Julia vond dat haar dochter en diens kinderen voor alles gingen. Ze wilde voor haar kleinkinderen zorgen om haar dochter op die manier te ontlasten en door te kunnen laten werken. Dat heeft Julia doen besluiten om zelf te stoppen met optreden. Connie vond het geen probleem, bovendien speelde hun leeftijd natuurlijk ook mee en ergens moest er ooit een grens worden getrokken. In Nederland hadden ze al een pensioenverzekering en later kregen ze een AOW-uitkering om van te leven, dat was dus prettig geregeld. Na jaren verzorging van de kinderen kregen ze iets meer rust. Op dat moment werden ze gebeld door iemand die met een clubje mensen een clowneske show met akrobatiek erin wilde maken. Connie en Julia gingen daar op in en zijn met deze mensen gaan trainen. Daarna belden steeds meer geïnteresseerden en de Osmani's groeiden daarin mee. Zodoende begeleiden ze nu drie groepen in de week. Hierin herkennen ze namelijk hetzelfde enthousiasme dat hen ook in hun eigen artiestenleven zo heeft gedreven. Wanneer ze hun leven over zouden mogen doen, dan zou het weer hetzelfde zijn: geheel à la Osmani! Yvonne Swinkels